4 Δεκεμβρίου 2016

Οι παλικαρισμοί και τα καραγκιοζιλίκια Καμμένου…


Το παιχνίδι της έντασης βολεύει μόνο την Τουρκία. Ο υπουργός Άμυνας έχει καθήκον να διασφαλίζει την άρτια λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων. Και όχι να επιδίδεται σε παλικαρισμούς και να στήνει προπαγανδιστικές φιέστες.


Το παιχνίδι των προκλήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο είναι διαχρονικό. Επαναλαμβάνεται και αυτήν την περίοδο για λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν. Η απάντηση της Ελλάδας είναι , επίσης διαχρονικά, ίδια: δεν «τσιμπάει» στις προκλήσεις και έχει ως σύμμαχό της το Διεθνές Δίκαιο.

Στο πλαίσιο αυτό απάντησαν πολύ σωστά μέχρι στιγμής και όσες φορές χρειάστηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το υπουργείο Εξωτερικών. Ώσπου ανέλαβε «δράση» και ο υπουργός Άμυνας, με αχρείαστους χαρακτηρισμούς και απόπειρα να στήσει ένα μικρό σόου, με στόχο την προσωπική του προβολή και την αποκόμιση πολιτικών κερδών.

Δουλειά του υπουργού Άμυνας είναι να διασφαλίζει την άρτια λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν είναι να ακολουθεί την τακτική των προκλήσεων των γειτόνων. Για παράδειγμα ποιο σκοπό εξυπηρετεί ο χαρακτηρισμός «ηλίθιες» που χρησιμοποίησε για τις δηλώσεις Ερντογάν; Επίσης, ποιο σκοπό εξυπηρετεί η φράση του «γονυπετής ο κ. Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη από τον Πούτιν»; Και τι θα κάνει ο κ. Καμμένος τώρα που το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας χαρακτήρισε εκείνον «μη σοβαρό»; Θα ψάξει να βρει κάποιον πιο βαρύ χαρακτηρισμό για να απαντήσει;

--

Οι φίλοι μου οι Πασόκοι


Αγαπημένοι μου φίλοι Πασόκοι,

Καθότι τα τελευταία έτη μάς συνδέει ένας κοινός αγώνας απέναντι στον ολοκληρωτισμό και το καθεστώς με τους απέραντα ηλίθιους, αμόρφωτους και επικίνδυνα ανίκανους καρεκλάκηδες, καλό θα ήταν και θα λειτουργούσε καλύτερα, εάν απόψεις και ρεφρέν του τύπου, Πασοκάρα ολέ, το ΠΑΣΟΚ τα ‘χε πει, ο ΓΑΠ δικαιώθηκε, Σημίτης ο Μέγας κλπ., τα οποία βαρέθηκα να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω παντού να αναπαράγονται–θεωρούσα μάλλον δεδομένες, στον εγκέφαλο κάποιων, μερικές αρχές, που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να τίθενται υπό αμφισβήτηση, να εκφυλίζονται τώρα από άχρηστους τεμπελάκους με εκατοντάδες εντεταλμένα τρολάκια, με τον πιο προκλητικό τρόπο, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια, την αδυναμία και την παραφροσύνη που ζει ο κόσμος- να περιορίζονται σε πιο προσωπικές σας συζητήσεις, σε πιο εσωκομματικές σας λειτουργίες στα κοινωνικά δίκτυα, αν κάτι τέτοιο σας είναι αναγκαίο και σας κάνει να αναθαρρείτε.

Λαός αμόρφωτος ...ψάχνει την καταστροφή του!

Το 2015, εφόσον η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνέχιζε από εκεί που είχε μείνει η χώρα με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, θα είχαμε ολοκληρώσει την αξιολόγηση και το δεύτερο μνημόνιο και θα ετοιμαζόμασταν για άλματα. Δυστυχώς, μας ήρθε ένα τρίτο μνημόνιο (το πιο… περήφανο), ενώ ήδη γίνονται συζητήσεις και για τέταρτο ή ακόμη και για το ενδεχόμενο ενός… βελούδινου διαζυγίου με την Ευρωζώνη!

Δυστυχώς, η απροθυμία των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως του σημερινού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πουν την αλήθεια εγκαίρως στον ελληνικό λαό, ενίσχυσε τον λαϊκισμό και μας εκτροχίασε από τον δρόμο στον οποίο βρισκόμασταν. Η ελπίδα για το καλύτερο έχει μετατραπεί σε πλήρη αποδοχή του εφιάλτη για το χειρότερο. Δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει προοπτική. Ο λαός δοκιμάζοντας για πρώτη φορά την αριστερά και το συνονθύλευμα ψυχονευρωτικών λαϊκιστών της δεξιάς βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεων του. Έχει μετανοήσει; Μάλλον όχι στο βαθμό που θα έπρεπε.

Ενώ ο κόσμος καίγεται...


Τα νομοσχέδια για την ψήφιση των μεταρρυθμίσεων, που έχουν τόσες φορές εξαγγελθεί με σκοπό το κλείσιμο της αξιολόγησης, έρχονται τελευταία στιγμή, όπως-όπως, και με χαρακτήρα επείγοντος λόγω των ασφυκτικών προθεσμιών. Λογικό, αφού επί μήνες απλώς η κυβέρνηση περί άλλα ετύρβαζε.

Ο υπουργός Οικονομικών δίνει γη και ύδωρ στους δανειστές προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση.

Η ύφεση και η ανεργία καλπάζουν. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη ξεπερνούν τα 100 δις. Η απειλή για 18.000 νέα λουκέτα επιχειρήσεων κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας. Νέοι φόροι 2,5 δις ευρώ ετοιμάζονται για το 2017.

Ο κ. Μοσκοβισί επισκέφθηκε τη χώρα μας, όχι βεβαίως για ταξίδι αναψυχής. Χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο 4ου Μνημονίου, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για ανάγκη συμφωνίας έως το τέλος της εβδομάδας.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ τονίζει την άμεση ανάγκη να ανακτήσει η Ελλάδα την εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό στερέωμα, προβλέποντας σε αντίθετη περίπτωση ζοφερό μέλλον για τη χώρα.

Στο Μεταναστευτικό τα πράγματα έχουν ξεφύγει από τα όρια: οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στα νησιά ήδη αγγίζουν τις 12.000 ψυχές. Οι τοπικές κοινωνίες αδυνατούν να διαχειριστούν τον όγκο των εγκλωβισμένων.

Η Τουρκία εξάγει όλο και επιθετικότερα την εσωτερική της κρίση, κλιμακώνει την αλυτρωτική ρητορική και απειλεί να δώσει «ελευθέρας» στα 3 εκατομμύρια μετανάστες που περιμένουν απέναντι.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Ευρώπη μπαίνει σε χορό υπαρξιακών εκλογικών αναμετρήσεων, που ίσως να καθορίσουν το μέλλον της.

Ακόμη και ένας πρωθυπουργός μετρίου πολιτικού αναστήματος, μετρίων προσδοκιών, χωρίς ιδιαίτερα χαρίσματα, χωρίς το ταλέντο της γήτευσης του πλήθους, χωρίς σπουδαία διορατικότητα, κάθεται στο γραφείο του, μαζεύει το επιτελείο του, βάζει κάτω ένα-ένα τα φλέγοντα θέματα, σχεδιάζει με τους αρμόδιους υπουργούς και τους πολυπληθείς συμβούλους του τις κινήσεις του, οργανώνει τον διαθέσιμο χρόνο και δρα βάσει του σχεδίου που έχει καταστρώσει. Απαντά με αυτήν ή την άλλη πολιτική κίνηση στα όσα συμβαίνουν. Σε κάθε περίπτωση ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΝ !

Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ο πρωθυπουργός, αφού γύρισε την πλάτη στις πραγματικές προκλήσεις, άδραξε την ευκαιρία να το παίξει επαναστάτης αξιοποιώντας την κηδεία του Κάστρο. Επιβιβάστηκε στο πρωθυπουργικό αεροπλάνο και πήγε εκεί που κανένας ηγέτης δυτικής χώρας, ούτε καν ο Τζάστιν Τριντό, επέλεξε να πάει. Ο κ. Τσίπρας προτίμησε να την κοπανήσει για να τιμήσει τον Φιντέλ και, με την ευκαιρία, να περάσει κάμποσες ανέμελες μέρες στην παραδεισένια Κούβα! Η παρέα, εννοείται, ήταν εκλεκτή και προπαντός… δημοκρατική: ο Νικολάς Μαδούρο, ο Ραφαέλ Κορρέα, ο Έβο Μοράλες, και φυσικά ο Μουγκάμπε, εκδότης του επίζηλου χαρτονομίσματος των 100 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ τζούφιων δολαρίων στη Ζιμπάμπουε…

Όπως οι περισσότερες επιλογές του κ. Τσίπρα, έτσι και αυτή έχει πολλές αναγνώσεις. Όποια κι αν επιλέξει κανείς, το βέβαιο είναι ότι ο ίδιος και το κόμμα του ταυτίζονται σε επικίνδυνο βαθμό με το φιντελικό ίνδαλμα και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Για όποιον δεν κατάλαβε, ο κ. Τσίπρας παρουσίασε ως ταυτόσημα το δικό μας «Ελευθερία ή θάνατος» με το «Patria o muerte» (Πατρίδα ή θάνατος) της κουβανικής Επανάστασης του 1959. Η απουσία ελευθερίας δεν είναι, κατά τον κ. Τσίπρα, κάτι που αξίζει να το κάνουμε θέμα…

Comandante Τσίπρας…


Γι' αυτό, ρε, ξανανοίξαμε την ΕΡΤ; Γι' αυτό πάλευε η Ζωή με τη Ραχήλ στα κάγκελα της Αγίας Παρασκευής; Για να έρθει αυτός ο "ακατονόμαστος" δημοσιογράφος να χαρακτηρίσει τον Φιντέλ, το ίνδαλμα της απανταχού αριστεράς του 20ού αιώνα, που μετατράπηκε από θρύλος της επανάστασης σε έναν ακόμη σοβιετικού τύπου αυταρχικό ηγέτη, "αμφιλεγόμενη προσωπικότητα"; Τον Φιντέλ;

Όλα αυτά πάντως τα μικρά απασχολούσαν εμάς εδώ στην Αθήνα και όχι τον Αλέξη Τσίπρα στην Αβάνα, όπου υπερήφανος, αυτός μόνος από τους Ευρωπαίους ηγέτες, απέτισε φόρο τιμής στον Κουβανό ηγέτη. Η σιωπή του κ. Τσίπρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα προβλημάτισε πολύ όλους εμάς που υποθέταμε ότι η εξουσία θα συντελούσε στην ενηλικίωση του Πρωθυπουργού.

Ενώ και μόνο "η παρέα της Αβάνας" θα έπρεπε να προβληματίσει σοβαρά τον Έλληνα πρωθυπουργό. Μαδούρο (Βενεζουέλα), Ορτέγκα (Νικαράγουα), Κορέα (Ισημερινός) και (βεβαίως, βεβαίως) αντιπροσωπεία της Βόρειας Κορέας...

Τα καραγκιοζιλίκια ενός υπέργηρου και αμετανόητου κομμουνιστή...

Ανοιχτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα έστειλε ο υπέργηρος και αμετανόητος σταλινογενίτσαρος Μίκης Θεοδωράκης.
Σύντροφε Αλέξη, σε παραδέχομαι, γιατί είσαι μάγκας. Ο πιο μεγάλος μάγκας στην Ελλάδα από το 450 π.Χ. έως σήμερα. Γιατί κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να λογαριάσεις κανένα. Παίρνεις το προσωπικό σου αεροπλάνο, το γεμίζεις με φίλους και φίλες και πας στην Κούβα και αφήνεις τον λογαριασμό, 300.000 δολλάρια να τον πληρώσουν τα κορόιδα με τα 300 ευρώ το μήνα στην καλλίτερη περίπτωση. Κάνεις το κέφι σου. Μιλάς στην πλατεία της Επανάστασης όπου μιλούσε και ο Φιντέλ σαν ένας γνήσιος και σκληρός επαναστάτης. Υψώνεις το πελώριο ανάστημά σου ενάντια στον Καπιταλισμό-Ιμπεριαλισμό. Τρως τον αγλέορα (600 ευρώ για ένα γεύμα πληρωμένο από το Υπουργείο των Εξωτερικών, δηλαδή τα τσιράκια σου). Το διασκεδάζεις, το γλεντάς, την ώρα που τα κορόιδα οι Έλληνες κάθονται στις ουρές για σύνταξη, ΔΕΗ, τράπεζες, νοσοκομεία και προ παντός λιτότητα στη λιτότητα. Το παίζεις επαναστάτης κι όταν γυρίσεις, ξαναγίνεσαι αυτό που ήσουν, το παιδί που κάνει τα θελήματα της Μέρκελ, του Ομπάμα και του Γιούνγκερ που κατακεραύνωσες στην Αβάνα και πάλι σε βάρος του έξυπνου ελληνικού λαού, γιατί αυτός αποφάσισε να τον κυβερνούν άτομα χωρίς οπαδούς και φιλότιμο, που το παίζουν κυβέρνηση.
Καλή αντάμωση στα Γουναράδικα.
Μίκης
Δεκέμβρης του 2016
Σχόλιο από την φίλη μου Μαρία Σεφέρου:

3 Δεκεμβρίου 2016

Oι Τούρκοι και οι τουρκόσποροι


Αυτά που κάνουν (και) τώρα οι απέναντι, δεν αποτελούν είδηση. Απλά ξεφτιλίζουν για μία ακόμη φορά όλους αυτούς τους πολιτικάντηδες που μας κυβερνούν εδώ και δεκαετίες. Και τους ξεφτιλίζουν γιατί ο Τούρκος δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ζεϊμπεκιές, ούτε με «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» αλλά ούτε και πολύ περισσότερο παραχαράσσοντας την Ιστορία. Την ώρα που ο Γιωργάκης έριχνε τις βόλτες του και φύτευε ελιές στην Τουρκία, ο Σημίτης βάφτιζε ατύχημα τη δολοφονία των πιλότων μας στα Ίμια και η Ρεπούση συνωστισμό τη σφαγή των Ελλήνων στη Σμύρνη, οι Τούρκοι ήταν πάντα… Τούρκοι και περίμεναν τη στιγμή που θα άπλωναν (ξανά) χέρι σε ελληνικά εδάφη.

Από τη στιγμή που η χώρα μπήκε στον κυκεώνα της οικονομικής κρίσης και εν συνεχεία ανέλαβαν την διακυβέρνησή της… γατιά, ο Ερντογάν όχι τη Χίο και τη Κάσο θα ζητήσει αλλά την Ακρόπολη! Πόσο μάλλον δε όταν οι απέναντι διαπιστώνουν πως τα 400 χρόνια που έμειναν εδώ χάμω άφησαν άξιους… κληρονόμους, όλους αυτούς τους τουρκόσπορους που πολεμάνε κάθε τι που θυμίζει Ελλάδα. Από τη σημαία και τη θρησκεία, μέχρι την οικογένεια. 

2 Δεκεμβρίου 2016

Ενώ ο μωχαμέτης απλώνει τα ξερά του προς την Ελλάδα, ο φαιδρός και καταγέλαστος κλόουν αλέκσις φαντασιώνεται την κομμουνιστική Κούβα!


Ενόσω η κλιμακούμενη ρευστότης στον χώρο της Αν. Μεσογείου – Μ. Ανατολής τείνει να καταστήσει χαοτικό το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον (στο οποίο περιλαμβάνεται και η, βυθισμένη στην αμεριμνησία, Ελλάς), ο νεο-οθωμανός «σουλτάνος» Ερντογάν δεν αφήνει ούτε μία μέρα κατά την οποία να μη διαλαλήσει, με ιταμότατο ύφος, με προφανή επιδίωξη να ακουστεί σε διεθνές επίπεδο (ώστε το μήνυμά του να εμπεδωθεί, διά της επαναλήψεως) ότι άμεση στρατηγική επιδίωξή του αποτελεί η αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης, διατυπώνοντας κατ’ ουσίαν ευθεία και απροκάλυπτη απαίτηση αλλαγής των ελληνοτουρκικών συνόρων! Το ίδιο μήνυμα ενισχύουν, με καθημερινή συχνότητα δηλώσεων και διάφοροι άλλοι θεσμικοί παράγοντες της Τουρκίας (τελευταίο κρούσμα αποτελούν οι σημερινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού των εξωτερικών, Τσαβούσογλου, σύμφωνα με τις οποίες τα «Καρντάκ», όπως οι Τούρκοι αποκαλούν τα Ίμια, είναι τουρκικά)! Η δε κεμαλική-εθνικιστική αντιπολίτευση στο εσωτερικό της Τουρκίας, υπερθεματίζει σ’ αυτή την ρητορική, εγκαλώντας μάλιστα τον Ερντογάν ότι δεν είναι επαρκώς διεκδικητικός έναντι της Ελλάδος, απαιτώντας να προσαρτηθούν από την Τουρκία 18 ελληνικά νησιά! 

Την ομοβροντία ανθελληνικών δηλώσεων συμπληρώνει ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, ο οποίος, εμφανώς συντονισμένος με την στρατηγική της Άγκυρας (με την οποία έχει συμπήξει συμμαχία που περισφίγγει την Ελλάδα ως τανάλια), κλιμακώνει παράλληλη σειρά προκλήσεων έναντι της Ελλάδος, την οποία συνθέτουν οι συνεχείς ενέργειες εις βάρος της ελληνικής μειονότητος της Β. Ηπείρου (π.χ. κατεδαφίσεις ελληνικών ιδιοκτησιών στην Χειμάρρα) καθώς και η συστηματική προβολή διεκδικήσεως ελληνικών εδαφών με αιχμή την ανακίνηση «τσαμικού» ζητήματος.


Απέναντι σ’ αυτές τις, πρωτοφανούς εντάσεως, προκλήσεις, η ελληνική κυβέρνηση επιδεικνύει την γνωστή στάση καρπαζοεισπράκτορος την οποία συμβολικά μπορεί να αναπαραστήσει μόνον η γνωστή φιγούρα του ανατολίτικου θεάτρου σκιών, ο «Χαντζηαβάτης». Φτύνουν την χώρα καθημερινώς, κατάμουτρα, απ’ όλες τις μεριές, αλλά οι κυβερνώντες εθνομηδενιστές, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, καμώνονται πως …βρέχει. Η εξωτερική πολιτική παραμένει καθηλωμένη στο ψωφοδεές δόγμα περί της «μικράς, εντίμου, Ελλάδος», η οποία «δεν διεκδικεί τίποτε»! Τέτοια σειρά ταπεινώσεων, χωρίς καμία αντίδραση, δεν έχει προηγούμενο όχι μόνο στην ελληνική ιστορία, αλλά ίσως στην παγκόσμια. Δυσκολεύεται κανείς να φανταστεί μία οιαδήποτε χώρα, όσο μικρή και αδύναμη και αν είναι, η οποία να μην αντιτάξει κάποιο είδος αντιδράσεως ή αντιποίνων, μετά από παρόμοια σειρά ευθέων προκλήσεων. 


Η Ελλάς συμβαίνει όμως να «κυβερνάται» από μία νεο-κομμουνιστική, εθνομηδενιστική κυβέρνηση, της οποίας πάγια ιδεολογική θέση ανέκαθεν αποτελούσε το «δεν υπάρχουν σύνορα», «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και άλλα παρόμοια φαιδρά και αυτοκτονικά, τα οποία, δεν θα συνιστούσαν τίποτε περισσότερο από αριστερίστικες γραφικότητες, αν δε έσπευδε ο κυβερνητικός θίασος της συμφοράς, άμα τη αναλήψει της εξουσίας, να τις υλοποιήσει, διά της εμπράκτου καταργήσεως των εθνικών συνόρων και της θέσεως του στρατού σε αδράνεια, προκειμένου να εισρεύσουν ανεμπόδιστα οι τριτοκοσμικοί ισλαμιστές λαθροέποικοι, οι οποίοι διασπείρονται και εγκαθίστανται σ΄ όλη την χώρα ως οι νέοι «συμπολίτες» μας, προκειμένου να επιτευχθεί το «πολυπολιτιστικό» όνειρο των εθνομηδενιστών και να ανοιχθεί διάπλατα o δρόμος για την ισλαμοποίηση και τελικώς τον εκτουρκισμό της Ελλάδος.

Τον καταγέλαστο κλόουν ο οποίος (με εντολή – ας μην το λησμονούμε – του «κυρίαρχου» ελληνικού λαού) παριστάνει τον πρωθυπουργό, ουδόλως φαίνεται να τον απασχολούν τέτοια ζητήματα. Αυτές τις μέρες έζησε το «επαναστατικό» του όνειρο (ή μάλλον ονείρωξη…) στην εξωτική Κούβα όπου μετέβη για να τιμήσει τον θάνατο του κομμουνιστή δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο. Πλάι σε (υπό εξαφάνιση) τριτοκοσμικά κομμουνιστικά λείψανα, τύπου Μαδούρο (του γελοίου προέδρου της Βενεζουέλας που οδήγησε την χώρα του – μία πετρελαιοπαραγωγό χώρα – σε κατάσταση τέτοιας οικονομικής εξαθλιώσεως, ώστε να φθάσουν τα χαρτονομίσματα να κοστίζουν λιγότερο από το χαρτί στο οποίο είναι τυπωμένα!), ταλαντευόμενος από το θεατρινίστικο ύφος του τάχα «συγκινημένου», στο πιο σύνηθες γι’ αυτόν του χαζοχαρούμενου αμετροεπούς τσόγλαν-boy, «διετράνωσε» με τον φαρσοκωμικά ψευτοεπαναστατικό στόμφο του μπούλη, την προσήλωσή του στην ιδέα της κουβανικής «επανάστασης». Φαντασιώνεται, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ότι ο (και) ίδιος «αντιστέκεται σκληρά στον καπιταλισμό»… Πρόκειται για τον ίδιο «επαναστάτη» που πριν λίγες μέρες υποδεχόταν «μετά βαΐων και κλάδων», χαριεντιζόμενος μαζί του ως «φιλαράκι», τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ήτοι του επικεφαλής της καπιταλιστικής παγκοσμίου υπερδυνάμεως! Πρόκειται για τον ίδιο «επαναστάτη» που έχει πλήρως περιαγάγει την Ελλάδα σε καθεστώς αποικίας χρέους – υποτάσσοντάς την με την υπογραφή ενός νέου ταπεινωτικού μνημονίου στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό λεβιάθαν, στερώντας της και τα τελευταία εναπομείναντα ίχνη εθνικής κυριαρχίας.