16 Ιανουαρίου 2017

Σύνελθε αγαπητή μου Φώφη. Αυτό το άτομο είναι ...πειραγμένο!


Θυμάμαι κάποτε που η Φώφη είχε πει το ιστορικά νηπιώδες: «Εμείς όμως είμαστε άτακτοι, δε θα κάτσουμε ήσυχα όσο και αν κάποιοι θέλουν να σωπάσουμε». Μπορεί να ήταν και προ κρίσης… Άλλες εποχές…

Μετά ακολούθησαν τα ντελίρια περί «αβυσσών» και «νεοφιλελευθερισμού» σε μια χώρα που έχει καταντήσει να είναι το πρώτο κομμουνιστικό πείραμα στην Ευρώπη μετά την πτώση του τείχους και υπό συνθήκες οξύτατης κρίσης. Τόση αστοχία πολιτικής σκέψης (!!!) θα ήταν για γέλια αν δεν μας αφορούσε με τόσο τραγικό τρόπο… Και τώρα ιδού, ο ΓΑΠ επιστρέφων από την εξορία από τις στις ερήμους των εκτός των κομματικών τειχών αιθουσών των €#0.000 ανά διάλεξη, φέρεται να είπε «Δε θα συνεργαστούμε με τη «Δεξιά».

Τρις, όχι απλά δις εξαμαρτείν…

Κρίμα. Διότι εδώ ισχύει το «Never say never», και ο συγκεκριμένος έπρεπε να θυμάται το πόσο του κόστισε η παρερμηνεία μιας άλλης φράσης που λεφτά υπήρχαν υπό προϋποθέσεις, που όπως όμως αποδείχτηκε στην πορεία δυστυχώς ΑΥΤΕΣ δεν υπήρχαν. Και του έμεινε η ρετσινιά.

--

Mind the gap... (προσοχή στο κενό)

Περιφέρουν τα τομάρια τους από κόμμα σε κόμμα και από απόκομμα σε πολιτικό σχηματισμό, τρέχουν ξοπίσω τους οι ψωραλέοι κοπρίτες του δημοσιογραφικού κόσμου, μας "ενημερώνουν" εκτάκτως και συνεχώς τα συστημικά ΜΜΕ για τις αναίσχυντες μπαλαφάρες τους "για την δημοκρατία" και "για τον λαό".
Ένα γαϊτανάκι αποδόμησης και του τελευταίου ίχνους της λαϊκής αξιοπρέπειας, μέσω της αναστήλωσης των πολιτικών σκουληκιών.

Χ@σμένη την έχουν την δημοκρατία και τον λαό.
Ψάχνουν μόνον τρόπο να μπουν ή να παραμείνουν στην Βουλή για να είναι καλυμμένοι από την βουλευτική ασυλία, "δια παν ενδεχόμενον".
Διότι το παιχνίδι έχει αγριέψει, η δολοφονική μανία των δωσιλόγων το ίδιο, και αυτοί δεν μπορούν να προβλέψουν αν ο λαϊκός ουρανός θα παραμείνει αίθριος ή θα ξεσπάσει απροειδοποίητα η καταιγίδα.

Η κινητικότητα αυτή των τομαριών, έχει να κάνει ευθέως με την απίστευτη ηλιθιότητα του ελληνικού λαού.
Άνθρωποι που δεν θάπρεπε να υπάρχουν εντός της ελληνικής επικράτειας, ή θάπρεπε να είναι μέσα στα σίδερα, κυκλοφορούν ακόμα θρασύτατοι, με ύφος, χωρίς ήθος, χωρίς τσίπα, πέτσα και αξιοπρέπεια.
Ε, και; Τρέχουν από πίσω τους οι λιγδιασμένοι τυφλοπόντικες των ΜΜΕ; Γίνονται συζήτηση και καυγάς στα καφενεία; Απασχολούν την κοινωνία ενώ θάπρεπε να απασχολούν μόνο το σκοινί απ' τις κρεμάλες τους; Ο στόχος επετεύχθη! Είναι και πάλι in! Είναι μέσα στα πράγματα και συμμετέχουν στις εξελίξεις!

Αυτή είναι μία από τις χειρότερες "παράπλευρες απώλειες" της "αριστερής" πολιτικής, που από "νέο" έγινε παλιό πριν προλάβει να παλιώσει.
Σου λένε οι νεοδωσίλογοι: " Τί μας νοιάζει εμάς που είμαστε το νέο "παλιό", αν μετά από μας ξανάρθει το παλιότερο "παλιό"; "

ΠαΣοΚ: Η ηθική κι ο κυνικός τυχοδιωκτισμός…

Γύρισε ο μοιραίος για τη χώρα Γιώργος Παπανδρέου στο ΠαΣοΚ.
Γύρισε κι ο Λεωνίδας Γρηγοράκος που είχε διαγράψει η Φώφη Γεννηματά, προσχώρησε κι ο Αχμέτ Ιλάν που ήταν στο Ποτάμι.
Κι όπως λένε από τη Χαριλάου Τρικούπη, όλα αυτά έχουν δημιουργήσει κλίμα ευφορίας!
Αστεία πράγματα, αφού όλο αυτό το σκηνικό μοιάζει αναπαλαίωση.
Θέλει το ΠαΣοΚ να κάνει νέο ξεκίνημα και μαζεύει όλους τους παλαίμαχους.

Σαν να λέει, ότι ο Παναθηναϊκός πάει να πάρει το πρωτάθλημα και βάζει στο γήπεδο την ομάδα του Γουέμπλεϊ…
Έργο Φώφης και Λαλιώτη.
Με ένα και μόνος στόχο.
Να συνεργαστούν μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως βοά το παρασκήνιο, όπως ζητούσε επιτακτικά ο μοιραίος Παπανδρέου κι όπως ακόμη και τώρα δηλώνει.
Η Φώφη Γεννηματά, άβουλη και μικρή, όχι μόνο για πρόεδρος του ΠαΣοΚ αλλά ακόμη και για αντιπροσώπευση της κοινωνίας από τα βουλευτικά έδρανα, κατέστησε το κόμμα της κόμμα του …μπες – βγες.
Κόμμα πασαρέλα. Στο οποίο όποιος θέλει λέει ότι θέλει, βρίζει, λοιδωρεί, το χρεώνει εκατομμύρια, φεύγει και γυρίζει μετά τιμών…
Η επιστροφή του μοιραίου Παπανδρέου στο μαντρί, μπορεί πρόσκαιρα να δώσει κάτι στο κόμμα της, αλλά είναι βέβαιο ότι μεσομακροπρόθεσμα οι ασμές της μούχλας θα κυριαρχήσουν.
Αλήθεια, μπορεί η Γεννηματά κι ο Λαλιώτης να πιστεύουν ότι με την επιστροφή Παπανδρέου θα δημιουργηθούν προσδοκίες ανάκαμψης του ΠαΣοΚ;
Θα δημιουργηθεί ρεύμα επιστροφής όσων το εγκατέλειψαν;
Θα δημιουργηθούν οράματα για την επόμενη ημέρα;
Όταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος άφησε μόνο πικρές αναμνήσεις σε όλους τους Έλληνες; Όταν έχει αποδειχτεί ένας κορυφαίος λαϊκιστής που πέραν του καταλυτικού «λεφτά υπάρχουν», επαγγέλθηκε μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία και άφησε πίσω του συντρίμμια και χρέη στο κόμμα του;
Όταν στην πιο κρίσιμη στιγμή του τόπου πρότεινε πρωθυπουργό τον… Πετσάλνικο για να ελέγχει μέσω αυτού τα πάντα;
Όταν πλασαριζόταν ως κοσμοπολίτης πολιτικός και τελικά ήταν εχθρός κάθε εκσυγχρονισμού;
Όταν φώναζε «λεφτά υπάρχουν» και όπως αποδείχτηκε είχε συμφωνήσει με τον Τρος Καν την εμπλοκή του ΔΝΤ στην Ελλάδα;
Όταν εμφανιζόταν ως ευρωπαϊστής και σχεδίαζε κρυφά το δημοψήφισμα εξόδου από την ΕΕ;
Που ακόμη και τώρα ερωτοτροπεί ανίερα με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ;
Που αποδείχθηκε ένας ελεεινός κρατιστής, με αυλή κολλητών και συνοδοιπόρων;
Αλλά, τι να λέμε τώρα;
Ο μοιραίος Παπανδρέου που έγινε πολιτικό ανέκδοτο, είναι πλέον στον φυσικό του χώρο. Στο κόμμα ανέκδοτο… Που, όπως λένε, θα εξαφανιστεί μόνο την τελευταία στιγμή της συντέλειας του κόσμου, μαζί με τις… κατσαρίδες.

Πράγματι, η επιστροφή του μοιραίου Παπανδρέου στο ΠαΣοΚ, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.
Και προσβάλλει όσους έμειναν πιστοί στις θέσεις τους και έδωσαν αγώνες υπέρ του κινήματος, όταν εκείνος έφυγε (και δεν βγήκε καν βουλευτής) κι οι άλλοι που μετακόμισαν για ίδια οφέλη στον ΣΥΡΙΖΑ, έδειχναν πρωτοφανή μικροψυχία.
Ο μοιραίος για τον τόπο Παπανδρέου, όφειλε μια συγγνώμη. Απέναντι σε όσους τίμησαν το επίθετό του και τον ανέδειξαν πρόεδρο λόγω αυτού. Όμως, ούτε αυτό έκανε.
Κι η επιστροφή του αποδεικνύει ότι στο κόμμα του όλα γίνονται και όλα ξεχνιούνται στον βωμό των σκοπιμοτήτων. Οι περισσότερες των οποίων είναι προσωπικές.
Πώς αλλιώς, επί παραδείγματι, θα ήταν πάλι υποψήφιος στη Σοσιαλιστική Διεθνή, αν δεν τον υποδείκνυε το ΠαΣοΚ;

Το "Κυπριακό" σε κρίσιμη καμπή. "Νεκρανάσταση" του εφιαλτικού "σχεδίου Ανάν". (Μία ιστορική και γεωπολιτική ανάλυσις).


Εδώ και μερικές ημέρες κρατούσαμε την αναπνοή μας παρακολουθώντας τις εξελίξεις των συνομιλιών επί της εσχάτως αναζητουμένης «λύσεως» του κυπριακού ζητήματος, οι οποίες διεξήγοντο στην Γενεύη της Ελβετίας, αναλογιζόμενοι το μέγεθος της διαφαινομένης εθνικής καταστροφής, η οποία μάλλον απετράπη, προσωρινώς τουλάχιστον, δεδομένου ότι, με ευθύνη της Τουρκίας, οι πολυδιαφημισμένες διαπραγματεύσεις επί της ουσίας ναυάγησαν – ευτυχώς! Προβλέπεται ωστόσο οι συνομιλίες να επαναληφθούν επί τεχνικών θεμάτων στα οποία εντοπίστηκαν διαφωνίες και μάλιστα πολύ συντόμως (συγκεκριμένως μεταξύ 18 και 20 Ιανουαρίου, στο Μον Πελερέν της Ελβετίας), πράγμα που σημαίνει ότι ο κίνδυνος δεν εξέλιπε – τουναντίον!

Ιστορική αναδρομή στο «Κυπριακό Ζήτημα»

Πριν αναφερθούμε στις πρόσφατες εξελίξεις είναι απαραίτητη μία συνοπτική ιστορική αναδρομή και ένας προσδιορισμός του τι εννοείται ως «Κυπριακό». Το «Κυπριακό», ως διεθνοπολιτικό ζήτημα, θεωρείται μέρος του ευρυτέρου «Ανατολικού Ζητήματος» όπως είναι γνωστό το σύνθετο πλέγμα των προβλημάτων στις διεθνείς σχέσεις που προέκυψε στην νοτιοανατολική Ευρώπη και την μέση Ανατολή με την σταδιακή αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα, οπότε μία σειρά από εθνότητες, υποταγμένες ως τότε στην εξουσία της «Υψηλής Πύλης», διεκδίκησαν αυτοδιάθεση. Οι διαμόρφωση των συνόρων των κρατών που προέκυψαν στα άλλοτε όρια της οθωμανικής επικρατείας καθώς και οι ζώνες επιρροής των μεγάλων δυνάμεων επ’ αυτού του χώρου, απετέλεσαν την βάση του πολυπλοκάμου «Ανατολικού Ζητήματος» που δεν έχει πάψει να είναι ενεργό, εφόσον η ασταμάτητη αναταραχή στον χώρο της Μ. Ανατολής (Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, κλπ) αποτελεί μέρος της εξέλιξής του. (Και το «Μακεδονικό Ζήτημα», ειρήσθω εν παρόδω, μέρος του «Ανατολικού Ζητήματος» αποτελεί). Κρίσιμη λοιπόν πτυχή του «Ανατολικού Ζητήματος» αποτελεί και το «Κυπριακό Ζήτημα», δεδομένης της τεραστίας σημασίας της μεγαλονήσου τόσο από γεωστρατηγικής απόψεως (λόγω της θέσεώς της στο κέντρο της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, ως «σταθερό αεροπλανοφόρο», και της εγγύτητός της στις νότιες μικρασιατικές ακτές και σε Αίγυπτο-Σουέζ-Λίβανο-Ισραήλ, κλπ) όσο και από γεωοικονομικής απόψεως (λόγω των τεραστίων ποσοτήτων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν εντοπιστεί τα τελευταία χρόνια στον υποθαλάσσιο χώρο της περιοχής στην οποία συγκλίνουν οι ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ).

15 Ιανουαρίου 2017

Τυχοδιώκτες πάνε κι έρχονται…

Η Κεντροαριστερά έχει πολλές καρέκλες. Δυστυχώς και για τυχοδιώκτες...

Ένα μεγάλο κόμμα στο χώρο του Κέντρου είναι αναγκαίο. Δεν θα οικοδομηθεί, όμως, με φθαρμένα υλικά. Η πασαρέλα τυχοδιωκτών και η ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών είναι συνταγή αποτυχίας.

Την επομένη της συνάντησης Φώφης Γεννηματά-Γιώργου Παπανδρέου συνέβησαν τα εξής δύο …κοσμοϊστορικά γεγονότα:

Πρώτον, επανήλθε στο ΠΑΣΟΚ ένας βουλευτής που είχε διαγραφεί προ μηνών. Ο βουλευτής αυτός τότε είχε εκθειάσει το νεοεκλεγέντα αρχηγό της ΝΔ και η αρχηγός του (μέχρι τότε) δικού του κόμματος τον είχε διαγράψει (δείτε εδώ). Τι συνέβη εν τω μεταξύ; Άλλαξε ο βουλευτής αυτός την άποψή του για συνεργασία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Μήπως δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει θέση υποψηφίου στις λίστες της ΝΔ για τις επόμενες εκλογές, γιατί έβαλε βέτο ο συντοπίτης του βουλευτής; Και πώς από «υπονομευτής και συκοφαντης» του ΠΑΣΟΚ (έτσι έλεγε η κυρία Γεννηματά στην απόφαση διαγραφής του) επανήλθε άσπιλος και αμόλυντος;

Δεύτερον, ένας βουλευτής ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το Ποτάμι και την προσχώρησή του στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ). Ο βουλευτής αυτός αλλάζει τα κόμματα σαν τα πουκάμισα. Το 2004-2009 ήταν στη ΝΔ. Το 2012 (Μάιος) πολιτεύθηκε με την Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη και αμέσως μετά (Ιούνιος) πέρασε στην ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη. Το 2015 εξελέγη με το Ποτάμι. Και τώρα τον περιμάζεψε το ΠΑΣΟΚ (δείτε εδώ).

14 Ιανουαρίου 2017

Ξεπαγιάζοντας στο Καράκας


Ένας υπουργός ονόματι Μουζάλας επαιτεί τη χαμένη του ευπρέπεια. Για τους μετανάστες που ζουν σε σκηνές θαμμένες κάτω από το χιόνι αναλαμβάνει, είπε, την ευθύνη. Σε ποιον περισσεύει η ευθύνη για να τη δώσει στον επαίτη; Απλώς ξέρει ότι η λέξη δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Αναλαμβάνει την ευθύνη για τα εκατομμύρια που έδωσε η Ε.Ε. και δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει ή χάθηκαν κάπου στα ανύπαρκτα θαλάσσια σύνορα; Ένας δημοτικός υπάλληλος, άνευ ονόματος, διαπιστώνει ότι το ωράριό του, άρα η ευθύνη του, περατώθηκε με επιτυχία και κλείνει το κέντρο φιλοξενίας που άνοιξε ο δήμος για τους αστέγους. Σκηνές ατέλειωτες με χιονισμένα τοπία από την Κύμη, τη Σκόπελο, την Αλόννησο, εκφωνητές που μιλούν για περιοχές ολόκληρες χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό. Στη χώρα ενέσκηψε χιονιάς, και δη ιστορικός.

Και καλά οι μετανάστες, είναι θέμα ανθρωπισμού. Και όταν μιλάμε για ανθρωπισμό του Έλληνος, ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει. Τεντώνονται μύες, τσιτώνονται τένοντες, φουσκώνουν νεύρα και εφορμά για νέες δηλώσεις. Το γεροντάκι όμως ή ο μεσήλικας ή ο νέος που παρακολουθεί το θέαμα του καταρρακωμένου ανθρωπισμού ξεπαγιάζοντας τυλιγμένος σε κουβέρτες τι είναι; Μην τα μπερδεύετε, αγαπητοί αναγνώστες. Αυτό είναι θέμα οικονομίας. Και πόσα κτίρια στην Αθήνα φέτος δεν έβαλαν πετρέλαιο; Και σε πόσα ανάβει μία ώρα ανά εικοσιτετράωρο η κεντρική θέρμανση, οπότε αντιμετωπίζουν με ίδια μέσα τον παγετό; Μα θα μου πείτε υπάρχουν και τα ηλεκτρικά καλοριφέρ, οι θερμοσυσσωρευτές, τα κλιματιστικά. Και τι θα γίνει όταν έρθει ο λογαριασμός του ηλεκτρικού σε όσους επιβιώσουν; Δεν θα έχουν να τον πληρώσουν και θα τους κόψουν το ηλεκτρικό.

Και κάπου εδώ ο ανθρωπισμός αγγίζει τα όριά του και περνάμε στην περιοχή της υποκρισίας, της σκέτης υποκρισίας. Η ελληνική πολιτεία δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους πολίτες της ούτε καν το επίπεδο της «κοινής ευπρέπειας», της οργουελικής common decency. Και δεν μιλάμε για τον καθαγιασμένο από τον αριστερό λυρισμό «λαό» – κάποτε πρέπει να μας πουν ποιους ακριβώς εννοούν όταν μιλούν για «λαό». Μιλάμε για ανθρώπους αν όχι ευκατάστατους, τουλάχιστον μέλη της μεσαίας τάξης. Αυτής που έζησε στα χρόνια της ευμάρειας και τώρα διαπιστώνει ότι το φαλιρισμένο Δημόσιο της αρπάζει το στοιχειώδες, την ουσία της ζωής της. Και το χειρότερο: δεν μιλάει κανείς γι’ αυτό. Δεν θεωρείται καν είδηση, ούτε άξιο σχολιασμού.

Φταίνε πάντα οι άλλοι…


Με μία κρίση φάνηκε ανάγλυφα όλη η λειτουργία του κράτους και των πολιτών. Από μέρες ξέραμε ότι για μερικές μέρες θα επικρατήσουν ακραίες καιρικές συνθήκες, για τις οποίες δεν ήμαστε προετοιμασμένοι. Έτσι αντί να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε, ακούγαμε διάφορα στις τηλεοράσεις περί τι καλά θα είναι που θα παίζουν χιονοπόλεμο τα παιδιά και αν θα βουτήξει κανείς για το σταυρό.

Μάλιστα είχαμε και κλειστά τα σχολεία, που θα άνοιγαν τη Δευτέρα. Όπως γίνεται συνήθως δεν δώσαμε καμία σημασία και βρεθήκαμε από την Παρασκευή στο έλεος του καιρού. Φυσικό αέριο μας έλεγαν. Καυστήρες που χρειάζονται νερό αλλά όταν παγώσουν οι σωλήνες σπάνε και φυσικά σταματάει η θέρμανση και το νερό. Καυστήρες που κανονικά έπρεπε να είναι μέσα, αλλά βεβαίως ήταν έξω. Ακούσαμε κάτι; Όχι κι πάλι όχι. Μένουμε να προσδοκούμε να έρθει ο τεχνικός να αποκαταστήσει τη βλάβη.

Και αν τη δική σου ζημιά θα την πληρώσεις, συνεχίζει να υπάρχει η δημόσια ζημιά. Τα σχολικά κτίρια και αυτά στην ίδια κατάσταση, κλειστά λόγω διακοπών κανονικά θα έπρεπε από μέρες πριν από την Κυριακή να προστατευτούν. Τι να έκαναν; Δεν ξέρω! Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος που να ξέρει. Αυτός λέγεται πολιτική προστασία. Ίσως θα έπρεπε να κινητοποιηθούν σε κάθε σχολείο οι γονείς -υπάρχει σύλλογος γονέων, έτσι;, η σχολική επιτροπή, η δημοτική επιτροπή κάποιος τέλος πάντων. Αξίζει να αναφερθεί κανείς στους γονείς. Άλλοι φωνάζουν γιατί δεν πήγε ο διευθυντής την Κυριακή να ζεστάνει το κτίριο. Άλλοι που δεν είχαν πού να αφήσουν τα παιδιά τους. Οι ίδιοι τι έκαναν; Υποθέτω κάποιοι ελάχιστοι θα έκαναν κάτι. Οι πολλοί φυσικά δεν έκαναν τίποτα. Αν γι’ αυτό που είναι ένα θέμα άμεσης ευθύνης ο σύλλογος γονέων δεν κάνει κάτι, ποιος θα κάνει;

13 Ιανουαρίου 2017

Εχθροί της χώρας είναι οι λαϊκιστές, οι δημαγωγοί και οι πολιτικοί απατεώνες!

Στη Μεταπολίτευση κυριάρχησε ένα μοτίβο που ήθελε την εκάστοτε αντιπολίτευση κυρίως όταν αυτή προερχόταν από τον αριστερό χώρο να πλειοδοτεί σε παροχές και... παραμύθια. Όταν στη συνέχεια γινόταν κυβέρνηση τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά και εν τέλει ο ελληνικός λαός "ψαχνόταν" σε σχέση με το τι δεν πήγε καλά και τα όνειρά του έγιναν εφιάλτες. Ο λαϊκισμός και η παρουσία πολιτικών δημαγωγών στο δημόσιο βίο της χώρας σε συνδυασμό με την άσκηση ενός κρατικοδίαιτου μοντέλου ανάπτυξης ώστε να... δέσουν την "πελατεία" τους είχαν τα γνωστά αποτελέσματα.

Στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας, όποτε υπήρξαν τολμηρές κυβερνήσεις που προσπάθησαν να εφαρμόσουν καίριες μεταρρυθμίσεις βρέθηκαν στο στόχαστρο ενός αριστεροκομμουνιστικού αφηγήματος που βασιζόταν στο κεϋνσιανό μοντέλο χωρίς όμως να είμαστε ΗΠΑ! Το 1994, ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν κατάλαβε ότι ο σοσιαλισμός με τα δανεικά οδηγεί σε αδιέξοδο είπε την ιστορική φράση "Το έθνος θα εξαφανίσει το δημόσιο χρέος ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος", αλλά δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να εφαρμόσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επίσης, όλοι θυμόμαστε περίπου ενάμιση χρόνο πριν υιοθετήσουμε το ευρώ, τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση για το ασφαλιστικό που κατέβασε στους δρόμους της Αθήνας 1.000.000 πολίτες και βέβαια ακυρώθηκε εν ριπή οφθαλμού με απόφαση του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, ο οποίος συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση του... γαλαντόμου παλαιού ΠΑΣΟΚ που εκφραζόταν από τον σημερινό έγκλειστο στις φυλακές Κορυδαλλού, Άκη Τσοχατζόπουλο.

Οι προαναφερόμενες παραδοχές δεν έχουν τον χαρακτήρα... μνημοσύνου. Έχουν απλά στοιχειώδη παιδευτικό ρόλο για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, ότι η χώρα βρέθηκε στο... καναβάτσο γιατί πολύ απλά ο λαός δεν είχε δώσει εντολή για μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό προσωπικό, αλλά μόνο για συντήρηση και διεύρυνση των "κεκτημένων". Δηλαδή στην προάσπιση των τοξικών συστατικών μιας ψευδεπίγραφης ευδαιμονίας, η οποία στηρίχθηκε στα δανεικά και είχε ως σημείο αναφοράς κυρίως τη δραχμή. Βεβαίως, σίγουρα είναι ανόητος οποιοσδήποτε κάνει την... αδιανόητη σκέψη για επιστροφή στη δραχμή. Μια επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε εθνική συμφορά, ενώ αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια μεγάλη ζημιά. Όποιος διαθέτει στοιχειώδη λογική και μπορεί να συγκρίνει και να ξεχωρίσει τις δύο έννοιες, καταλαβαίνει...

Η χώρα μας ατύχησε σε κρίσιμες φάσεις της μεταπολιτευτικής της πορείας να πέσει θύμα του άκρατου λαϊκισμού και τις δημαγωγίας επιτήδειων πολιτικών που επένδυσαν σε ένα αριστερό θυμικό, το οποίο εν τέλει κινητοποίησε ευρύτερες μάζες πολιτών. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε μια συνεπή πολιτική διατήρησης των προνομίων του κρατισμού και των δανεικών και με εξαίρεση την κυβέρνηση Μητσοτάκη έως το 2010 κανένας δεν τόλμησε να αποστεί από τις... βασικές αρχές του λαϊκισμού. Οι πολίτες έκλειναν τα αυτιά τους σε πολιτικούς που εντόπιζαν εγκαίρως τους κινδύνους, την ίδια στιγμή που ο παραγωγικός ιστός της χώρας σμπαραλιαζόταν. Όλα έγιναν ικανοποιώντας μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία των διορατικών, την οποία δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να συνειδητοποιήσουν οι δογματικοί και οι λαϊκιστές.

Στα χρόνια του Μνημονίου εμφανίστηκαν και συνεχίζουν να εμφανίζονται πολιτικοί απατεώνες, λαϊκιστές και δημαγωγοί που υποσχέθηκαν ή υπόσχονται στον λαό πλήρη αυτονομία από την Ευρώπη, διαγραφή χρεών, αυξήσεις μισθών και συντάξεων! Κάποιοι εξ΄ αυτών δε, πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί σε περιβάλλον δραχμής!!! Προφανώς η άγνοιά τους αλλά και το πολιτικό παραμύθι που σερβίρουν είναι "κλειδωμένα" στο... limit up του λαϊκισμού και του ψεύδους. Όπως και να ΄χει, το μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα είναι ότι έχουμε πολίτες που θέλουν εύπεπτα και ευχάριστα αφηγήματα και πολιτικούς λαοπλάνους που είναι πρόθυμοι να τα σερβίρουν. Βεβαίως, στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι τα αφηγήματα αυτά είναι χρεοκοπημένα, αλλά εκ των υστέρων πάντα υπάρχουν δικαιολογίες. Είτε φταίνε "πουλημένοι πολιτικοί", είτε "οι κακοί ξένοι".

Η σχέση πολιτικών και πολιτών είναι αμφίδρομη. Ένας ώριμος λαός εκλέγει σοβαρούς και ρεαλιστές πολιτικούς και οι σοβαροί πολιτικοί είναι αυτοί που εμπνέουν στον λαό ειλικρίνεια και αξιοπιστία ώστε να λειτουργεί με σύνεση και υπευθυνότητα. Αυτό το μότο προφανώς αποτελεί ανέκδοτο κυρίως μέσα στα... πέτρινα χρόνια του μνημονίου από συγκεκριμένους χώρους και κόμματα. Ανεύθυνοι πολιτικοί που βρίσκονται στην αντιπολίτευση "πιπιλίζουν" το μυαλό ενός αποπροσανατολισμένου και εν συγχύσει λαού και σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη μερίδα του Τύπου και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες δημιουργούν ένα τοξικό προϊόν, το οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Αυτό έχουμε πάθει εδώ και τόσα χρόνια και δυστυχώς δεν λέμε να αλλάξουμε.

Ο ΟΣΕ έχει 5 στόματα να ταΐσει. Ποιος να πρωτοφάει;


Έχεις μια εταιρία. Φτιάχνεις μια άλλη εταιρία για να διαχειρίζεται τα υλικά που χρησιμοποιείς. Και μια άλλη για να διαχειρίζεται το προσωπικό. Μία για τα έργα σου και μία για την αποθήκη. Αυτές οι πέντε έχουν διαφορετικές διοικήσεις! Αν είσαι ιδιώτης σε 6 μήνες έχεις φαλίρει. Αν είσαι δημόσιο, σε 50 χρόνια εξακολουθείς και κλέβεις τα λεφτά των φορολογούμενων. Με την υποστήριξη όλων των υπουργών που σε χάιδευαν. Σήμερα σε λένε ΟΣΕ. Ή οποιαδήποτε δημόσια εταιρία.

Το κωμικοτραγικό δεν είναι που τα τραίνα αποκλείστηκαν από το χιόνι στην Ελλάδα με 1500 επιβάτες. Το κωμικοτραγικό είναι ότι ο αρμόδιος υπουργός και παλαιό κυβερνητικό στέλεχος των κυβερνήσεων και του συστήματος ΠΑΣΟΚ κ. Σπίρτζης διέταξε ένορκη διοικητική εξέταση για να βρει τα αίτια!

Να του τα πούμε εμείς. Στη χώρα που ο δημοτικός υπάλληλος κλείδωσε έξω στο χιόνι τους άστεγους γιατί δεν ήρθε ο αντικαταστάτης του και που σχεδόν κάθε υπάλληλος του δημόσιου σε στέλνει μπαλάκι για να σε ξεφορτωθεί σε άλλο υπάλληλο ή υπηρεσία, το υπουργείο περιμένει ότι τα τραίνα, χωρισμένα σε πέντε εταιρίες (!) θα συντονίζονταν για κάτι που ήταν έξω από τη ρουτίνα των διοικήσεών τους;;